Je hond is er al – jij nog niet
Je stapt uit de auto en je hond weet al precies wat er hier gaat gebeuren. De tas, de paaltjes, de trainster met een dummytas op haar rug — en voordat jij ook maar iets hebt gezegd, staat je hond AAN.
Niet een beetje enthousiast, niet “lekker gemotiveerd”, maar gewoon: lijf naar voren, poten die blijven trippelen, ogen strak op het veld en jij volledig uit het beeld verdwenen.
Hij gaat over de hengsels zodra hij doorheeft waar jullie zijn.
En jij staat daar nog met je goede bedoelingen en denkt: oké, eerst even iets vragen wat hij gewoon kan, iets kleins, iets waarmee je hem weer een beetje bij jou krijgt. Ik heb er twee: de handtouch en:
zit.
Het ziet er netjes uit.. tot …
Hij gaat zitten — tenminste, zijn kont raakt de grond, dus technisch gezien klopt het. Lijntje hangt slap, kleine pasjes naar voren, weer terug, weer naar voren. Als je niet al te kritisch kijkt, ziet het er eigenlijk best oké uit.
En dan ontploft ie pas écht…
Hond luistert niet meer..
In de lijn bijten, springen, alle frustratie eruit wat hij daarvoor nog nét binnen de perken wist te houden. Je grijpt in; Je zegt wat meer (Zit – Nee – Hou op) of je maakt het nog iets nadrukkelijker met je volume en je lichaam.
Huis van de schilder
Ik beleefde het afgelopen zaterdag met Fjoer, die al ruim vóór mij begonnen was met de training en het hele veld al had uitgetekend in zijn hoofd, een vrij overtuigende Engelse springer spaniel-impressie ten beste gaf. “kak! daar gáán we weer!“, dacht ik. (ja – ook als je weet wat je doet..)
Wat er dan meestal gebeurt, is dat je het bij je hond juist versterkt — iets meer druk op de lijn, iets meer stem, iets meer willen dat het nú stopt — en dat is precies waardoor hij niet meer terug kan naar luisteren, mét jou zijn. Je bent aan het plussen: je legt er iets bovenop, en daarmee versterk je juist de emotie die al zo groot was.
Ik zette hem even terug in de auto, niet om hem te stoppen of te straffen, maar om te voorkomen dat mijn eigen frustratie mee gaat doen en ik hem definitief kwijt ben als ik daar niet eerst iets mee doe.
Ik haalde adem. En stelde precies dezelfde vraag als daarvoor.
Zit.
Hij ging er eerst nog even dwars doorheen — nog een keer springen, nog een keer alles eruit schudden — en plofte in een zit. Niet mooi, niet ineens rustig, niet zoals je het graag zou laten zien, maar wel weer bij mij.
Stoppen of doorgaan is de verkeerde vraag
De vraag is niet of je moet stoppen of doorgaan op dat moment. De vraag is wat jij doet op het moment dat je hond over de hengsels gaat.
Blijf je bij wat je vroeg, precies zo klein als het was, of ga je, hoe subtiel ook, toch duwen omdat het anders niet snel genoeg gaat.
Daar zit het verschil.
Het begint niet op het veld
Niet hoe druk je hond is tijdens de training, maar wat jij er nog bovenop gooit als hij al overstuurd is. En vooral; wat je hem eerder meegegeven over omgaan met verwachtingen. Over met jou in de samenwerking blijven als de dummy-kermis losbarst.
Want als je merkt dat dit vaker gebeurt, dan zit het probleem meestal niet in wat je op het veld doet, maar in wat je daarvoor al hebt opgebouwd.
Daar begint het. Niet hier.
