Soms voelt het alsof je hond zomaar besluit dat jij er niet meer toe doet.
Lekker aan de wandel op je gewone rondje, lekker snuffelen, plasje hier-plasje daar. Totdat er ergens in de verte iets beweegt. Of ruikt. Of gewoon.. bestaat.
Weg issie.
Niet letterlijk – hij staat nog naast je. Gaat misschien zelfs zitten als je het vraagt. Maar je voelt; dit-is-nog-niet-klaahaar…
Thuis is dit de hond die je aankijkt, goed reageert op jouw aanwijzingen, lekker met je meedenkt.
Buiten lijkt hij ineens ongehoorzaam, koppig. Waar de buurman zegt: “Je hond ‘luistert’ niet buiten.”
Dit gaat niet over eigenwijsheid of ongehoorzaam he?! Hij is mentaal al lang vertrokken naar een feestje waarvoor jij niet bent uitgenodigd.
Je hond luistert niet buiten – gewoon niet?
Eerder. Veel eerder. Daar gebeurt er al zóveel.
Dat ritselende randje bos is geen mooi stukje natuur. Dat is een verhaal. En die windvlaag die je op je gezicht voelt? Het laatste nieuws uit hondenland.
En terwijl jij nog geniet van al het moois om je heen: zit je hond al midden in een compleet ander feestje.
Je ziet het aan zijn lijf; wat hoger op de pootjes, de nek net wat langer. Hij lijkt wel te gaan staren. Kleine dingetjes..
En op dat moment is jouw cue — hoe netjes je hem ook geeft — gewoon minder relevant. Je hond kan daar nu even niets mee. Hoe duidelijk je ook bent.
Je kijkt naar het verkeerde moment
We blijven hangen op gedrag. In het stukje dat zichtbaar is. En eigenlijk is dat het einde van de keten.
Alles wat eraan vooraf gaat, heb je al gemist.
Je gedachtes zijn logisch. Hij luistert niet. Hij kiest voor de omgeving. Hij weet best wat ik van hem vraag, maar je kijkt naar de uitkomst en reageert dáárop.
Terwijl dat gedrag al ontstond bij dat bosrandje of die windvlaag.
En daar kom je niet meer bij door nog een keer te vragen. Of duidelijker. Of strakker.
Dat gebied waar het misgaat
Je ziet het vaak nog duidelijker in dat rare tussengebied.
Die hond die wél gaat zitten… maar ondertussen trippelt.
Die je aankijkt… maar met een blik die eigenlijk ergens achter jou ligt.
Die “luistert”, maar waarvan je voelt: dit gaat zo mis.
Hij doet echt zijn best om naar jouw aanwijzingen te luisteren. Het ziet er wat kneuterig uit, maar hij doet echt zijn best. Zijn hele ‘wezen’ is voor 80% ergens anders. En er is nog een heel klein stukje wat zich in jouw wereld bevindt.
Als je nu doorloopt, nog iets vraagt, iets toevoegt — dan ga je plussen.
Je legt er iets bovenop wat allang niet meer past.
Thuis perfect, buiten niet. “Daaahaaag – Ik ga even kijken waar de wind me brengt!“
Wat je wél kunt doen (nu en later)
Wil je die 80% weer een beetje naar beneden krijgen, dan moet je terug naar vlak vóór het eerste moment. Begrijp je wat er in het lijf van je hond gebeurt op het moment dat jij hem in een feest-situatie zet?
En is dit, met waar hij nu staat in zijn training, überhaupt haalbaar voor hem?
Het enige wat je nog kunt veranderen als je op dat feestje staat; afstand. Niet omdat je wegloopt van wat er speelt, maar om je jachtvriend weer wat ruimte te geven om bij te komen van al die opwinding. Zodat hij weer bij jou kan zijn.
Zodat er weer iets te vragen valt.
Voor de lange termijn heb je wat anders nodig; verwachtingsmanagement in opbouw.
Het zit in eerder kijken en begrijpen wat er aan de binnenkant van je hond gebeurt.
Als jullie dat eenmaal doorhebben, merk je dat er iets verandert tijdens het gewone – en ongewone- rondje: Sta je zomaar op hetzelfde feestje.
In Click & Klaar is dat precies waar we starten:
Je begint met leren zien wat er gebeurt vóórdat het misgaat.
